Tegendraads

altijd, spreek je
mij tegen, in
overtuiging van
ons gelijk

het is geen test
noch wedstrijd, en
afgezien van competitie
verre van erotisch

ook niet het meten,
dan wel het nemen
van onze maat
is aan de orde

het verzet komt
uit gebrek, aan
willen
overgeven

In het echt...

vrienden heb ik zat,
zowat 30, alleen op
dit smoelenboek
al, allen avatars

daarnaast huizen alle
drie mijn moeders
hier, één echte
en twee nep, allemaal ex

verder nog zo'n
drie of vier minnaressen, al
dan niet platonisch, of gekend
in bijbelse zin

ook de nodige broers,
twee half, één heel, maar
dan zonder gezamenlijke ouders,
biologisch gezien

dan nog een volle neef,
twice removed, dat
wil zeggen, zijn nicht
is mijn ex

mijn vader is
hier niet, verbaas
u niet, hij was er
nooit

dolle dichters, zo'n
20 in getal, ook zij
behoren tot mijn
stamboom, in dit geval

wel beschouwd, verre
van eenzaam, omringd
met intellect, nog geen handvol
echte vrienden, in het echt

For my lost sister...

Finally, my sorrows are
Over, and done with.
Usually, I crack up,
Nonewithstanding
Days of happiness...

You make me whole,
Or, let me tell you this,
Utterly complete...

Halloween witches...

My kind of witch,
you are, running scared and
flying around...

Yonder, you
haunt my dreams,
on a broomstick...

Wondering, where you
went, I look up
to the skies, full moon...

In the night, I can
see you, but only
in my sleep...

Taunting, teasing,
mesmorizing me,
under your spell...

Call me, if you
want me, I am yours
forever...

Hide not, please
for I cannot do
without you...

So many of my smiles...

Beautiful lover,
Endlessly sweeter than me.
Go with me, for
I cannot be without you.
None of you, is a lonely place...

When we are one,
I am threefold, and I am
Taking to the skies,
Holding you close...

Your smile, my biggest reward,
Oh please, lend me your laughter, for I am
Utterly yours...

Kom, haal me...

Vandaag,
wilde ik sterven,
Magere Hein,
haal me nu!

Glad van tong,
mijn streken afgeleerd,
mijn wilde haar
kaal, daar...

Ik wil de rust,
afscheid van leugens,
schuilen in de dood,
voor even...

Mijn geliefden,
ik zal jullie missen,
mis mij ook, en
ik zal jullie nooit vergeten...

Nu ben ik weg,
en slaap ik,
gevlucht voor mijn zwarigheden,
vooruit naar niets...

Broken man...

Now,

you fathomed,

the feeling...

You are broken,

down with grief,

but still a man...

Hide your tears

like you are

supposed to...

A man,

is no true man

without tears, and grief...

In truth,

we get unglued,

shattered, broken...

Tell me,

what is glue?

Is it me?

Avondlucht

De zon is weg
gedoken in het kanaal,
westwaarts.

Daar, vanachter de horizon,
bleek licht op
wolken, in stapels.

De klok wijst,
een andere tijd,
dan de zon, nog volop dag.

De onweerslucht kondigt
de eerste novemberstorm
al aan, eind oktober...

De jas die ik draag,
trek ik strakker,
om mij heen, en huiver...

Love thy shadow...

Lost in light,
Overly attracted, and
Very
Elusive...

The moth to the flame,
Hiding in
You...

Seldom, yet always
Hidden...
After dark, waiting for
Dawn, for the sun will
Open, thy
Window...

Ruilen...

Vaak denk ik terug
Aan die tijd,
Niet met graagte.

Roekeloos als we waren,
Uit op avontuur, tot aan onze strot
In het genot,
Laafden wij ons aan
Elkaar, alsof het
Nooit op kon

Kom een tijd,
Onvermijdelijk, dan
Moet je
Terug naar aarde.

Huiverend keerden wij terug,
Uit noodzaak, want
In een droom kun je niet
Leven.
Enkel en alleen,
Naderhand...

Winter op komst...

Elk jaar,
elke zonnewende, opnieuw;
de Zon staat laag,
de herfst knaagt aan mijn gebeente,
slagregens, en novemberstormen.

Ik heb het koud,
voel me ellendig, eenzaam;
de natuur sterft,
en ieder jaar,
sterf ik een stukje mee.

Nu is de winter, aanstaande,
onder tien Celcius, gaat het rap;
bomen zijn staketsels,
van dode takken,
reikend, naar de hemel.

De goedheiligman doet zijn best,
met de Kerstman;
maar de warmte in mijn hart,
ligt niet in pepernoten, chocolade initialen,
of een kersttak, in mijn glühwein.

Elk jaar,
doorsta ik deze ellende;
telkens wacht ik weer,
op de terugkeer
van de lente.

Einde, van de winter die komt...

Meeting my maker...

Long,
have I been
wondering,
what it would be like.

Sprung from seed,
growing up,
blossoming,
then whither.

Life seems
useless, until it ends.
Then it blooms,
ripe and fruitfull...

We shed our fruits,
pass our wisdom,
thank our loved ones.
We end our pain...

And there it is,
your final moments.
You look up to the maker,
It was always you...

Always a tear...

After a while, in
Life, wandering and
Wondering, what might happen,
And not knowing where
You are
Supposed to go...

Agony strikes.

Tidal waves of sorrow,
Endlessly pounding my shores.
Always a tear,
Right eye...

Veni, vidi, vici...

Speurend,
snuffelgraaiend zien.
Beelden, indrukken,
beweging, stilte,
gedruis.

Door elkaar.
lopen de beelden,
of staan stil.
Bevroren door de tijd,
de sluiter snapt.

Vrolijk,
zijn de meisjes.
Knullig de jongens, de bal
hoog gehouden,
stuitert weg.

Hondertachtig graden
gekeerd, een park.
Verstild, nieuw beeld.
Feilloos gespot, de zoeker
ziet het.

Vanuit het standpunt,
van zichzelf genomen.
Zichzelf gevangen,
beziet het beeld.
In ontzag.

Kunst in weiland...

Dauw trappend,
in de ochtendschemering.
De lage mist maakt
het zwartbonte vee tot
drijvende schepen...

De zon kruipt schuchter
in het oosten,
blik westwaarts.
Bries trekt aan,
onthult het weidse land.

Dan,
misstap.
Tot aan de enkel in
diverse magen
gepasseerd gras.

Dat goede paar schoenen,
geruïneerd, de sok doorweekt.
Ontluisterd blik je neerwaarts
op klein geluk.
De paardenbloem heb je net gemist.

Drowning...

Deep, under water.
Realistic as it may seem not,
Other creatures dwell.
Water driven,
Not prone to gravity,
In oblivion, of a world above.
Near the surface, avoiding.
Grabbed by air...

Home less...

Hopefully, some
Other day, I will find
My home again,
Ending my quest...

Lingering on,
Endless solitude,
Searching for my destiny,
Still, my beating heart.

From Hell...

Toen ik je vond,
was je kapot.
Ik nam je op,
en sloot je in mijn hart.

We hielden elkaar vast,
eindelijk gevonden.
De wederkerigheid,
van onze zielen.

Jij heelde ook mij,
vulde mij op.
Maar je was op een plek,
waar ik niet kon komen.

In de vlucht,
raakte ik je weer kwijt.
Ging op zoek naar je,
in een akelige plek.

Vond je terug,
in je web, verwarring.
Schaamte, vernieling,
duistere prinses.

Ik nam je mee,
wilde je redden.
Nu zit je hier, lege huls,
ik ben je kwijt.

Je bent verliefd...

Geef het maar toe,
er is geen houden meer aan.
Lang heb je het niet geweten,
tot de vlinders,
door je donder slaan.

Je verzet je nog,
tegen beter weten, en willen,
maar je weet het al.
Ook deze keer voor de bijl,
met gloeiende billen.

Dus je geeft wat toe,
eerst onwillig, later oogluikend.
Maar dan begint het,
de kriebel, de angst, het verlangen,
je kunt het spervuur ruiken.

Inmiddels in de knoei,
je weet raad noch daad,
hijs je de witte vlag, in overgave.
Het helpt je niks, je neus is geschaad,
en je hart is voor de raven.

Dan komt redding,
in de zoetste vorm, denkbaar.
Je hart wordt gehoord,
je roep beantwoord,
en niet van zessen klaar...

Boze droom...

Vannacht, was hij er weer.
Sinds mijn vroegste
jeugd, elke keer.
Jaar na jaar.

Ik zoek mijn kamer, in een groot huis.
Verdieping na verdieping,
niet te vinden, niet pluis.
Deur na deur.

Ik ben op kantoor, en zoek de kantine.
Of mijn eigen werkplek,
desnoods een latrine.
Lift na lift.

Op Amsterdam Centraal, trein naar Rotterdam.
Trap op, trap af,
Nog twee minuten, en dan...
Perron na perron.

In een vreemde stad, auto geparkeerd.
Na gedane zaken,
de terugweg afgeleerd.
Straat na straat.

Dan word ik wakker, zwetend en benauwd.
Ik bedenk mezelf, wat zoek ik?
Wat is mij toevertrouwd,
Droom na droom?

Kan het zijn, dat ik iedere nacht mezelf kwijt ben?
Dat ik, in vertwijfeling,
achter mijn eigen kont aan ren?
Dag na dag?

Death, talking...

Surprise!
You are dead, finally...
Some things,
had to give...

I do not care,
whether you were sick,
Used up,
or died in agony.

This is where,
it all ends for you.
Just lay your head,
on my shoulder.

I wil take you,
into sweet oblivion.
You may rest,
from now on.

Do not fear me,
or your fears.
You will be,
remembered.

I have not taken you,
you came to me.
Out of free will,
make the most of it.

That's life,
it sucks.
And then,
you die...

Eindelijk thuis...

Wat maakt, thuis?
Een vrouw,
een hond of kat, tafel, bed,
en stoel, wellicht een plant.

Net als een vriend,
trek je dit aan.
Als een tweede huid,
in je ziel gekerfd.

Een goed thuis,
past je, als een jas.
Je trekt hem aan,
of hangt hem op de kapstok.

Je gooit je stelten
van je af, op tafel.
Ze kruipt
tegen je aan.

Thuis, is waar
je hart ligt.
De jas die hangt,
op je kapstok van je ziel.

De voorkant van een vrouw...

De voorkant
van een vrouw,
is het gevaarlijkst.

Niet zo zeer,
de achterkant,
van mijn gelijk.

Haar glimlach,
meest aantrekkelijke ronding,
erg aansprekend.

Dan nog haar ogen,
de lijn van haar nek,
en ik sluit mijn ogen.

Ik kan het niet meer aan,
mijn ongelijk,
mijn billen gebrand.

België, wat nu?

Nu heb ik daar toevallig wel ideeën over.
Zonder te vervallen in flauwe moppen,
over friet, met of zonder, slepende kabinets-formaties,
het polderen hebben ze van ons, of kabouter-biertjes.

Dit gespleten land,
Vlamingen en Walen, allen IJzervreters.
Toneel van menig oorlogstafereel, verdient beter.

Vanouds een twistappel, bufferzone,
van Holland, en Frankrijk, voetveeg van Duitsland.
Welkomstmat voor Amerika,
als eerste bevrijdt, daarna verscheurd.

Aldus geschiedde: van Brussel,
maken wij een stadsstaat.
Het Vaticaan van de Europese Unie.
Prikkeldraad erom heen, zoeklichten, mijnenvelden.
Niemand erin, of eruit.

Het ligt vervolgens voor de hand,
dat wij Vlaanderen toevoegen aan Holland.
En vervolgens Wallonië, aan Frankrijk.
Dit gaat mij niet ver genoeg,
dan zijn we terug bij af.

Ik wil nog terugger,
we voegen Noordbrabant toe aan Vlaanderen,
en geven dit - alsmede Zuid-Limburg -
ruimhartig terug aan België.
Daar hadden we al genoeg ruzie over.

Luxemburg gaat terug naar Duitsland,
evenals het Vaalser Drielandenpunt.
Eerlijk is eerlijk...
De rest van Holland mag blijven,
als de dijken door zijn, op 1 april...

Juffertje...

Juffertje,
in het groen,
wat ben je

aan het doen?

Je mijmert,
versteend,
Wat gaat er,
door je heen?

Ik zie je,
elke dag.
En bestaar je,
opdat schoonheid mag.

Ik weet,
je ziet,
of hoort me
niet.

Als ik weg ben,
sta je hier nog.
En verleidt een ander,
Toch?

Mijn wijf...

Mijn Wijf, is mijn lijf.

Mijn lief,
In ieder geval.
Je zult het,
Niet geloven.

Waarom heb ik je lief?
Ik weet het niet.
Je maakt me zo,
Fantastisch.

Inconsequent, maar
Sensueel.

Mocht je mij verlaten,
Ik laat je vrij.
Jouw vrijheid beperkt, door
Niemand.

Leef voor jezelf,
In je eigen wereld.
Je weet: I will,
Follow you always...

Onsterfelijk...

De Dood,

de Engel met het grote mes.
Gevreesd,
door al,
wat leeft.

De Dood,
onze angst.
Vermenigvuldigd,
met al,
onze angsten.

De Dood,
is het einde.
Van al wat leeft,
onze Angsten,
inclusief.

Ik vrees hem niet,

ik heb geleefd.

Dat pakt die gast,

met die zeis,

mij niet meer af...

 

Contrast

Als licht bestaat,
bij de gratie van donker.
Liefde,

bij de gratie van haat.
Geluk,
bij de gratie van ellende.
Rijkdom,
bij de gratie van armoede.

Wat is dan ons bestaansrecht?
Bestaan wij bij de gratie van ons gemis?
Of is het zo, dat wij er zijn,
ter aanvulling, van het grote geheel.

De andere kant,
van onze medaille.

My lesson in life...

Be truthful, be inspiring.
Challenge yourself,
and do not forget,

to challenge others.

Be real, or fake.
It is of no matter, because
you will be judged,
always.

Be the trick, or not.
Surprise yourself,
but always,
keep your hands, out of the sleeves...